De plantenwerkgroep van de Natuurvereniging Zuidwolde gaat (bijna) elke donderdagavond op pad. Soms inventariseren we een kilometerhok, soms bezoeken we een bepaald gebiedje. In beide gevallen noteren we digitaal alle plantjes, die er voorkomen.
Afgelopen donderdag hebben we (Martin, Joop, Edwin, Wia en Irmgard) weer een stuk van de Vogelzangsche Wijk gedaan, de Ecologische Verbindingszone onder beheer bij Drents Landschap. Deze wijk ligt tussen Zuidwolde en Alteveer.
Joop wist te vertellen dat daar al eens eerder (in 2018 en 2022) het in Drenthe zeldzame Moeraszoutgras (Triglochin palustris) was gevonden. Hij wist hoe het eruit zag en na een poosje zoeken vond hij inderdaad één zo’n plantje. Maar waar één plant groeit, groeien er wellicht meer, dacht Martin. Dus zocht ik met Martin nog verder langs de slootkant en we vonden inderdaad nog vier exemplaren.
Maar waarom heet het zoutgras? Op het Floronkamp dit weekend wist iemand te vertellen, dat zij dit plantje vooral kende van de brakke tot zilte omgeving bij Bergen op Zoom. En dat klinkt logisch: het gras groeit op grond, waar zout in zit. Maar bij de Vogelzangsche Wijk is de grond niet zout. Het groeit echter behalve op zilte plaatsen ook op drassige plekken, op leem, klei, heidemoerasjes, kanaalbermen, slootkanten, enz.
In de Flora Batava (uit 1800) vind ik een andere verklaring:
Huishoudelyk gebruik: Is eenigszins zout van smaak. Een voortreffelijk, gezond en heilzaam voeder voor het Vee, vooral Runderen en Schapen, dat door het zelve zeer gaerne gegeten wordt. De Schapen in Zwitzerland worden op Weiden, waar dit gras overvloedig groeit, binnen korten tyd zeer vet.
Op de verspreidingsatlas lees ik verder dat de plant bij kneuzing een zure lucht verspreidt en hierdoor vaak eerder opvalt dan door oogwaarneming.
Afijn: gezond veevoer, zoute smaak, zure reuk. Ik heb het niet geproefd of geroken, maar het moeraszoutgras is in ieder geval weer gezien!
Irmgard Ballast



