Middag Takkenhoogte

door roel | 9 feb 2024

Een middagje Takkenhoogte

Woensdag 7 februari. Aangenaam weer en reden om er even op uit te gaan. We zijn samen naar de Takkenhoogte gefietst om te zien wat er voor moois in deze tijd te vinden is. Er bloeien nog geen bloemen en de meeste vogels moeten nog komen, maar er blijkt toch genoeg te zijn om van te genieten. De Klapekster die we wilden zien was er niet, maar wel een Havik die een paar maal voor ons uitvloog en later vonden we braakballen vol keverschilden en muizenhaar en muizenbotjes onder een Meidoornstruik, die duidelijk maakten dat de Klapekster hier zijn maaltijd en braaktijd hield. We vonden aan de rand Mannetjesvarens en Stekelvarens en evengoed enkele exemplaren van de Stijve naaldvaren en de Zachte naaldvaren. Op de Takkenhoogte zelf een aantal exemplaren van Dubbelloof. Overal vonden we Grote wolfsklauw, waarom de Takkenhoogte beroemd is, maar ook een exemplaar dat er anders uitzag en uiteindelijk de zeer zeldzame Dennenwolfsklauw bleek te zijn. Intussen zagen we gangen van de Driehoornmestkever bij verschillende uitwerpselen van Hooglanders, en daarop hier en daar ook kleine fel oranje paddenstoeltjes die Cheilymenia granulata bleken te zijn; het Oranje mestzwammetje. Op een stuk hout vond Irmgard ook nog een aantal superkleine witte schijfjes die van Lachnum virgineum bleken te zijn (Gewoon franjezwammetje) ook al zo fraai. Natuurlijk stonden er ook nog Winterhoutzwammen –echte winterpaddenstoelen-, die geen plaatjes onder de hoed hebben maar buisjes met gaatjes (net als de boleten). Omdat er zoveel Zwarte elzen staan langs de waterlossing, zochten we ook even naar oude elzenkatjes met een paddenstoeltje er op. Snel vonden we het Elzenkatjesmummiekelkje. Die verspreid nu zijn sporen zodat de katjes die nu nog aan de boom zitten, geïnfecteerd kunnen worden met de sporen. De schimmel die daaruit komt verteert de katjes en volgend voorjaar groeien op de “lijken” weer Elzenkatjesmummiekelkjes. Op de vrouwelijke proppen zagen we ook Elzenvlaggen (zie waarnemingen). Tenslotte is dit de uitgelezen tijd om ook naar de mossen te kijken, waar Irmgard een vreemd mosje vond dat Kapjesvingermos heet. Het is een mos dat algemeen is, maar toch maar heel verspreid wordt waargenomen.

Joop en Irmgard