De zon was er zelfs voor gaan schijnen toen we met rond vijfentwintig geïnteresseerden op weg gingen door een prachtig winters landschap rond Nolde. Herman van Arragon woont daar al zijn hele leven en kan er prachtig over vertellen. Aan de rand van de es kon je goed zien, dat Nolde op een stuwwal ligt. Herman vertelde over het ontstaan daarvan, over landijs duizenden jaren geleden, over de Oer-vecht, waar uiteindelijk de Reest een mager overblijfsel van is. Op allerlei vragen wist hij een antwoord. We wandelden verder naar de Nolderweg en stopten bij een Lindeboom, die daar geplaatst is in de jaren ’90 als herdenking aan de ruilverkavelingen. Die dienden uiteindelijk vooral voor het aaneensluiten van natuurgebieden. Zowel het Drents Landschap als het Overijssels Landschap zijn betrokken bij het natuurbeheer van de Reest. Dat die Reest aan het begin van de vorige eeuw niet is rechtgetrokken (zoals overal elders wel gebeurde met kronkelige riviertjes) is nu een groot geluk, maar was destijds te wijten aan het feit dat de boeren aan weerszijden van de Reest niet tot overeenstemming konden komen.
Even verderop stonden we opnieuw stil. Of wij wisten welk gewas er op dit land verbouwd werd? Het bleken uitgebloeide afrikaantjes, die op het land stonden als biologische groenbemesters en plaagbestrijders.
De wandeling ging door het bos, over de hooilaan. Die bleek zo te heten omdat vroeger de boeren uit Zuidwolde hier naar de Reest trokken om te hooien. Rondom hun eigen boerderijen was het daarvoor te droog en groeide het gras niet goed genoeg.
De hooilaan komt uit bij het Nolderwoud. Ook daar wist Herman van alles te vertellen. Over de zandafgraving ten behoeve van Hoogeveense noden, over het voormalig kamp Linde en de verschillende soorten bewoners die het gehad heeft, over de verschillende essen waarvan je de contouren nog vaag in het bos kon zien.
Bijzonder was dat er een paar deelnemers ook historische wortels hadden in Nolde. Jeanette kwam er vroeger vaak, omdat haar opa en oma er woonden. Zij bezit met haar familie nog een stukje bos, waar we ook langsliepen. De boerderij zelf, Hoeve Nolde, kent inmiddels andere bewoners. En Ben riep – uitkijkend over de es bij Hoeve Nolde – wat Herman wist te vertellen over ‘dat huus’ aan de Ommerweg, want daar was hij geboren!
Terug op de boerderij van Herman en Susan konden we lekker opwarmen met koffie, thee, chocolademelk, koek en oliebollen.
En pas toen ieder zijns weegs was gegaan, kwam er weer een sneeuwbui opzetten.
Jan en Irmgard
