We hadden onze bijeenkomst al een keer uitgesteld vanwege het slechte weer en dus weinig kans op dassen en nachtvlinders. Maar zaterdag 21 juni waren we ’s avonds (bijna) allemaal present op de Buningshof. Nieuwsgierig stapten de eersten op de groene val af, die van tevoren in de appelboom was opgehangen. Er zat wat in! Maar wat? Ja, een insect, maar wat voor één? Ondanks de doorzichtige, smalle vleugels werd toch gedacht aan een vlinder. En dat bleek juist. Er waren Appelglasvlinders in de val geslopen: mannetjes die gelokt waren door het feromoon van een vrouwtje. We gingen eerst de andere vallen bekijken, die Joop had opgehangen. Ook een Wilgenwespvlinder en een Populierenwespvlinder hadden zich laten foppen. Vervolgens maakten we ons klaar voor het fietstochtje naar de dassenburcht. De jongeren werden streng toegesproken door Joop. Ze moesten muisstil zijn vanaf het moment dat we het bos in zouden lopen. Want wellicht zouden we de dassen niet zien, maar met één geluidje was die kans sowieso verkeken. En waarachtig! Ze konden het! In doodse stilte liepen we naar de bewuste plek, gingen op onze meegebrachte stoeltjes zitten en wachtten af. Sommigen (ik noem geen namen) hadden moeite om niet in de lach te schieten van dit serieuze gedoe. Ongeveer een uur absolute stilte met zeven pubers! Kom daar maar eens om in het huidige onderwijs! Helaas lieten de dassen zich niet zien. We fietsten terug naar de Buningshof. Alle opgekropte energie moest er daarna wel uit. Het was inmiddels al over tienen. De eerste nachtvlinders bleken al op het laken te zitten. Er was een laken vóór de Buningshof tegen de muur gespannen met daaronder een lamp en een kist, die het voor vlinders moeilijker maakt te ontsnappen. Achter in het veld was een tweede laken met lamp gespannen. Hoe later het werd hoe meer vlinders op het lamplicht afkwamen. Joop wees geduldig op elke nieuwe vlinder. Maar achter in het veldje was de aandacht daarvoor niet bij iedereen meer aanwezig. De jongeren kietelden elkaar met grassprieten, rollebolden door het hoge gras, lachsalvo’s weerklonken tegen de donkere hemel. En op zo’n mooie zomeravond is de Buningshof een prachtige plek. Enkele jongeren waren al opgehaald of moesten naar huis toe. Ik fietste een keer mee, omdat het op de Ekelenbergweg wel èrg donker was. Een drietal nachtbrakers bleef tot een uur of twee met elkaar praten in het nachtelijk duister naast de schuur. Joop hield het nog veel langer vol. Tegen half vier begonnen we met opruimen. Maar met een prachtig resultaat: 134 soorten nachtvlinders. En een heel enthousiaste jeugdgroep, die veel lol heeft met elkaar.
Irmgard
